2007/Jul/09

เมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา

เป็นวันครบ 19ปี ของอีหมูแป้งคนนี้

ไปกินหมูกระทะมา ครั้งแรกที่กินหมูกระทะที่เชียงราย
อีรุ่งพาพี่กร(พี่เทคมัน)ไปด้วย เพราะมันรู้ว่าเรากรี๊ดกร๊าดอยู่
น่ารักโคตร ซื้อของขวัญมาให้ ดูจากการเลือกของแล้ว
ดูออกเลยว่า เลือกของให้ผู้หญิงไม่เป็น 55+
แถมชมเพื่อนกูว่าน่ารักต่อหน้ากุอีก ประมาณว่า
"พี่ชอบผู้หญิงแต่งตัวแบบนี้แหละ"(เพื่อนเค้าแต่งตัวเลดี้มั่กๆ)
ก็ประมาณว่า ชอบผู้หญิงแต่งตัว แต่เรียบร้อย หรือ แรดเงียบ
+++ ได้ค่ะ รอกุลดน้ำหนักได้ก่อนนิดนึง เด๋วนู๋แป้งจัดให้ +++

วันเกิดปีนี้ ไม่ได้อยู่กับครอบครัว แต่อยู่กับเพื่อนแทน
ก็แตกต่างไปอีกแบบ

ได้ของขวัญจากยายรหัส เป็นนาฬิกา เป็นตัว Micky Mouse น่ารักขนาดดดด


ขอบคุณนะค่ะพี่ผึ้ง

วันนี้นอกจากพี่กรแล้ว พี่ฟิล์มก็ไปกินด้วย เม้าท์กันมันส์ อดีตรุ่พี่ในสำนัก ตอนนี้ย้ายสาขาแล้ว น่ารักโคตร แต่พี่ท่านเป็นผู้ชายที่ชอบผู้ชาย กรี๊ดกริ๊ว

พุ่งนี้มีเรียนเช้า ก็จำต้องไปและ
ปล. คิดถึงทู้กกกกกกกกกกกคนนะ

2007/Jul/07

การบ้าน เมื่อเราได้มา เราจะดองทำไม

แล้วทำไมเราไม่ทำหล่ะ

ก็เพราะว่า

.

.

.

เราขี้เกียจนั่นเอง

มันคือความเคยชินในช่วงม.ปลาย ส่งผลมาจนถึงตอนนี้

แค่อยากจะบอกเพื่อนๆว่า คิดถึงที่สุดเลยว่ะ

2007/Jun/28

Hey! Hey! Yo! Yo!

หลายคนอาจจะคิดว่า อีนี่ตายไปแล้ว แต่ไม่ช่ายยยยยยย
ข้าพเจ้านั้น ขี้เกียจนั่นเอง แฮะๆ ไม่ใช่หรอก มันไม่มีเวลา

ตอนนี้ข้าพเจ้าอาศัยอยู่ในจังหวัดที่สูงที่สุดในประเทศไทย นั่นก็คือเชียงราย และใช้ชีวิต นักศึกษาชั้นปีที่1 ได้อย่างเต็มที่ มา2เดือนแล้ว อะไรที่ไม่เคยทำก็ต้องมาทำ ณ มหวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวงแห่งนี้นะคะ

เกิดมาไม่เคยคิดถึงบ้านขนาดนี้

เกิดมไม่เคยโดนว๊าก!!! เคยแต่ว๊ากชาวบ้านเค้า

เกิดมาไม่เคยเดินขึ้นดอย ก็นั่นแหละ เดินมาแล้ว ตื่นตั้งแต่ตี5 ได้กลับมาที่หอตอนบ่าย4

เกิดมาไม่เคยคลุกขี้โคลน พอรับน้อง ตั้งแต่หัวจรดตีน แล้วไม่ใช่โคลนดำๆนะ มันเป็นโคลนแดงๆ ซึ่งพี่เค้าเรียกว่า โคลนดอยแง่ม ซึ่งดอยแง่ม ก็เป็นดอยที่มฟล. ตั้งอยู่

เกิดมาไม่เคยหลงอาคารเรียน ก็ต้องมาหลง

เกิดมาไม่เคยเจอแผ่นดินไหว เรียนๆอยู่ แผ่นดินไหวซะงั้น ไทย จีน ฝรั่ง เกาหลี ตื่นเต้นกันทั้งมฟล. โทรไปบอกพ่อด้วยอาการตื่นเต้นสุดขีด
"พ่ออออออออออออออ!!!!!!!! แผ่นดินไหว" E'แป้งหัวฟู เดินออกจากห้องสมุด
"555555555 เป็นงัยลูก" ตลกกันเลยทีเดียว
และหลังจากนั้น แผ่นดินไหว ก็เป็นเรื่องธรรมดาของเด็กปี1

เกิดมาไม่เคยเอาป้ายชื่อใหญ่เท่าA4 มาแขวนคอ ประมาณว่า เห็นชื่อกุตั้งแต่ 500เมตร

เกิดมา ไม่เคยจำชื่อ นามสกุล ID ชื่อเล่น จังหวัด สาขา ของใครได้ ของกุ กุยังจะลืมเลย แต่ตอนนี้ ต้องจำเพื่อนทั้งสำนักวิชา ทั้งหมด 33 คน ให้ได้

ตั้งแต่เกิดมา เปิดTV ดูทุกวัน แต่ทุกวันนี้ ไม่ได้ดูมันมา 2 เดือนเห็นจะได้

เกิดมา ไม่เคยคิดว่าตัวเองโง่ขนาดนี้ แต่ตอนนี้ คิดอยู่ทุกวินาที กุนี่โง่ๆโคตร เรียนอะไรก็ไม่รู้เรื่อง

นี่แหละมั้งชีวิตเด็กปี1 ที่มันก็ต้องอดทน

ที่สำคัญ!!!
สำนักวิชาอุตสาหกรรมเกษตร เป็น หนึ่งในสองสำนักที่ตั้งขึ้นพร้อมกับมหาวิทยาลัยแห่งนี้
สาขาเทคโนโลยีการอาหาร เป็นสำนักแรกของวิชาอุตสาหกรรมเกษตร
แต่อุตสาหกรรมเกษตรเป็นสาขาที่มีนักศึกษาเกือยจะน้อยที่สุด เพราะ ถ้าคิดเป็น%แล้ว อุตสาหกรรมเกษตร เป็นสำนักที่retry มากที่สุดในมหาวิทยาลัย

และนี่แหละคือสิ่งที่น่ากลัวที่สุด แล้วกุจะทำยังงัยดีหละ

วันนี้คงต้องพอแค่นี้แหละ
ต้องไปแต่งตัวชุดรัดกุม เพราะที่ระเบียบ (พี่ว็าก) กำลังจะมาแว้วววว

ปล. คิดถึงทุกคนนะ
ปล.2 พี่ระเบียบหล่อกระชากมั่กๆ


edit @ 2007/07/05 10:08:32